ცარიელი თავი და დაკავებული ხელები (ქ.ქ N#1)

ცარიელი თავი და დაკავებული ხელები

ჩვენს სამყაროსთან გატარებული დღის შემდეგ ვჯდები ჩემს სავარძელში. თვალებით ვაშტერდები პლასტმასის ყუთს, ის მელაპარაკება მე. ამ ყუთში სხვა ადამიანები არიან, მაგრამ მე მათ არ ვიცნობ. ამ ახალ ადამიანებს თითქოს ვიღაც აძალებს, რომ მე მელაპარაკონ. ეს ხალხი ყველგანაა, ამიტომაც მე არჩევანი აღარ მაქვს და იძულებული ვარ მათ ვუსმინო. ისინი ჩემს ტვინს იმით ტენიან რაც მოაფიქრდებათ. ჩემი თავი ცარიელი ჭურჭელი გონიათ, რომელსაც ჯერ მათეთრებლით და შემდეგ ცოტა საწამლავიანი წყლით აავსებენ. მათეთრებელი სითხე სულელური თამაშია – ისინი მე ჩემთვის ხელმიუწვდომელ ფულს მანახებენ ან არ არსებული ადამიანები არ არსებულ ისტორიებს მიყვებიან, რომელთაც არანაირი საერთო არ აქვს ჩემს
ცხოვრებასთან, ჩემ სინამდვილესთან. ამ მათეთრებელი სითხით ცდილობენ დამავიწყონ მსოფლიოს სიღარიბე. ამოშალონ ჩემი სულიდან ჩემი პირადი ფიქრები, და მის ადგილას თავის ბინძური წყალი ჩაასხან, მათ მიერვე დაბინძურებული იდეებით და ყალბი წარმოდგენებით სამყაროზე. ამ წარმოდგენებს მაწვდიან თავიანთი გაზეთებიდან, ტაქტიკურად მანიპულირებული “ინფორმაციის” სახით. ყველაფრის უკან კი ტელევიზია და მთავრობა დგას. მედიის მონოპოლიზირებით (მემარცხენე თუ მემარჯვენე, ოპონენტები თუ მომხრეები) ჩვენ სხვა არჩევანს არ გვიტოვებენ გარდა იმისა რომ ვუსმინო მათ ლაპარაკს.
ისინი იპარავენ ჩვენს თავისუფალ ნებას. ჩვენ ამას უნდა გავცეთ პასუხი, ჩვენ უნდა გამოვფხიზლდეთ თავსმოხვეული თვლემიდან. ჩვენ ვფლობთ ჩვენს იარაღს: ჩვენი აზროვნების თავისუფლებას, ჩვენს ფანქრებს, ჩვენს ხელოვნებას, ჩვენს ხედვებს, ჩვენს ხმებს. დაე, ნუ დავივიწყებთ მათ გამოყენებას!


N#1, 01.2011
ქ.ქ